วันพฤหัสบดีที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2553

ตา ยาย กะขนมปัง

ตา ยาย กะขนมปัง

หลายสิบปีมาแล้วที่ตากับยายสองคนใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันมา และตาตื่นขึ้นมาทุกๆเช้าเพื่อทำขนมปังหั้ยยายทานเป็นเวลาถึงสี่สิบกว่าปี แต่มีสิ่งหนึ่งในจัยที่ยายมั่ยเคยได้เอ่ยถามเลยสักครั้งถึงสิ่งที่สงสัยจนวันนี้ยายก้อได้ตัดสินจัยที่จะพูดมันออกปัย
"ตา ตารู้มั๊ยว่าตาน่ะเห็นแก่ตัวที่สุดเลย ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันมาตาตัดแต่ขอบขนมปังหั้ยยายทาน ส่วนตาทานแต่ส่วนตรงกลาง "
ตาได้ฟังสิ่งที่ยายพูดมา น้ำตาก้อซึมจนจะล้นออกมาแล้วก้อได้ตอบยายออกปัยว่า
"แล้วยายรู้มั๊ย ว่าทำไมตาถึงหั้ยยายทานแต่ขอบขนมปัง เพราะมันเปนส่วนที่ตาชอบทานมากที่สุดน่ะสิ ตาเลยอยากหั้ยคนที่ตารักที่สุดได้ทาน"
เมื่อยายได้ฟัง ถึงได้เข้าใจและเสียใจในสิ่งที่ยายเคยคิดและได้พูดมันออกไป

บางสิ่งเป็นสิ่งที่มีความหมายมากที่สุดสำหรับอีกคน แต่อีกคนอาจไม่เคยมองว่ามันมีค่าและกลับมองข้ามมันไปด้วยซ้ำ
.......................
นิทานเรื่องนี้เราอาจจะเล่าได้มั่ยน่าฟังเท่าไหร่แต่ครั้งหนึ่งที่เราเคยได้ฟังมันเป็นนิทานเรื่องที่น่าฟังที่สุด ทำหั้ยเรารู้สึกถึงความห่วงยัย และสัมผัสได้ถึงความใส่ใจที่คนสองคนมีให้กัน สิ่งนี้อาจเป็นสิ่งเล็กน้อยหากใครหลายๆคนมอง แต่สิ่งเล็กน้อยนี้มันก้อมีความหมายมากมายเพราะมันได้เกิดขึ้นในใจของเราและเราก้อเคยที่จะมองข้ามมันไปได้

ส่วนนิทานของเราจะมีตอนจบแบบไหนไม่ใช่เราเป็นผู้กำหนด ความรู้สึกของคนสองคนให้เวลาเท่านั้นพิสูจน์ใจ แม้ว่าเราจะไม่รู้เลยว่าเวลามันจะนานเท่าไหร่อาจเป็นเดือน เป็นปี หรือจนจบชีวิต

ความรู้สึกเราก้อมั่นคงพอที่จะรอคอยกับคำสัญญาที่ต่างเคยได้ให้กันไว้..เราเชื่อว่าเธอจะกลับมา
......................

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น