วันพุธที่ 18 กันยายน พ.ศ. 2556

Mountain ปรัชญา

ก่อนที่หลวงจีนจะพาหญิงสาวขึ้นไปบนเขาสูง , ท่านถามหญิงสาวว่า : ภูเขานี้เป็นอย่างไร ?
หญิงสาวพูดว่า : ผาชัน, สูงใหญ่, สูงลิบลิ่ว, สวยงาม

อาจารย์พูดว่า : "ขึ้นเขากับข้า" ตลอดทางที่เดินขึ้นเขาไม่พูดสิ่งใดเลย
เดินไปเดินไป, หญิงสาวเหนื่อยแล้ว, ล้าแล้ว, ทางเดินไม่ง่ายเลย, หญิงสาวบ่นอย่างมากมาย.

เมื่อไปถึงยอดเขา, อาจารย์ถาม : "ภูเขาที่เจ้าเห็นเมื่อกี้นี้ล่ะ?"
หญิงสาวพูด : "ภูเขาลูกนี้ไม่ดี, มีแต่ทางเศษหิน, ต้นไม้ก็งอกไม่ดี.
แต่ว่า, มองออกไปไกลลิบๆ, ภูเขาลูกที่อยู่ตรงหน้าสวยกว่าเสียอีก."

อาจารย์แย้มยิ้ม, พูดว่า : "เมื่อเธอรู้จักกับคนๆหนึ่ง, ก็คือการมองดูภูเขาจากที่ไกลๆ,
ตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความศรัทธา ;
เมื่อรู้จักแล้ว, ก็คือการเดินขึ้นเขา, ที่เธอมองเห็นล้วนแต่คือรายละเอียดธรรมดาทั่วไป ;
ไปถึงยอดเขา, ตาของเธอก็เห็นแต่เพียงภูเขาอีกลูกหนึ่งเท่านั้น

ภูเขาไม่ได้เปลี่ยน, ใจของเธอนั่นเองที่เปลี่ยน.
ตาของเธอเปลี่ยนไป, การมองก็เปลี่ยนไป.
เมื่อไม่มีความศรัทธาเทิดทูน, ภูเขาก็ไม่ได้สูงสง่าน่าคร้ามเกรงอีก.
เธอตัดพ้อต่อว่ายิ่งมาก, ก็ยิ่งได้รับบาดแผลมาก.
ทำไมเธอจึงสามารถมองเห็นภูเขาอีกลูกหนึ่งที่บนยอดเขาเล่า ?
เป็นเพราะภูเขาที่เธอเหยียบเอาไว้ใต้ฝ่าเท้ายกสายตาของเธอให้สูงขึ้นเท่านั้นเอง.

คนเราขอเพียงรู้จักถนอมรักสิ่งที่มีที่ครอบครองในบัดนี้, จึงจะมีความสุขที่แท้จริง !
รักถนอมคนทุกคนที่อยู่ข้างกาย, และเรื่องทุกเรื่องใกล้ๆตัวให้ดีๆ ,
สิ่งเหล่านี้คือบุญวาสนาที่ทำมาแต่ปางก่อนนับหมื่นปีของเธอ !

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น